maandag 24 februari 2014

Strijd tegen de armoede. Een breekpunt?

Legaliseren van cannabis.  Dat bleek één van de prioriteiten te zijn op het congres van de SP.A.  Ik weet het, ik ga hierbij wat al te kort door de bocht.  Ik focus mij op slechts één van de vele aangenomen programmapunten op het partijcongres van het voorbije weekend.  Daarmee doe ik heel misschien afbreuk aan het eigenlijke programma van de partij.
 
Toen ik zaterdagmiddag tijdens het middagjournaal de jongerenvoorzitter dit standpunt hoorde verdedigen, knipperde ik met de ogen.  Een hevige vloek kon ik nog net onderdrukken.  Jawel, ik heb een goede opvoeding gehad.  Maar die harde klap met mijn vuist op tafel kwam er wel.  Hebben onze heren en dames socialisten het nog altijd niet begrepen? Heel waarschijnlijk was een groot deel van de partijmilitanten vrijdagavond al te zwaar doorgezakt en had dit zijn invloed op de geestelijke alertheid tijdens het congres.
 
Ik had vuurwerk verwacht.  Ik had verwacht dat uw partij onze verontwaardiging in rode letters en ontelbare uitroeptekens zou uitschreeuwen.  Ik had verwacht dat u hard op tafel zou kloppen.  U deed een poging.  Een te bescheiden poging.  Uw motor sputterde.  Uw betoog klonk al te zwak.
 
In deze tijden horen socialisten op de barricaden te staan.  Breekpunten dienen geformuleerd te worden.  Hard en met volle overtuiging.  No pasaran, zo zou het moeten klinken.  Dat u geen opvolger wenst voor de F16 is mooi.  Dat u de kernwapens weg wil uit Kleine Brogel is leuk.  Dat u voorgaande omschrijft als een breekpunt kan als duidelijk omschreven worden.  Maar eenzelfde duidelijkheid verwacht ik inzake het sociaaleconomische beleid.  Want ik stel vast dat de klemtoon hierbij al te vaak wordt gelegd op het puur economische en dat het sociale ondergesneeuwd raakt.
 
België wordt geconfronteerd met een loonhandicap.  In het wegwerken van die handicap klinken remedies als het afbouwen van het minimumloon en het mogelijk maken van mini-jobs.  Sociale bescherming lijkt minimaal te worden in de poging ons land opnieuw vooruit te duwen in het lijstje van economisch goed renderende landen.  Collectieve arbeidsovereenkomsten zouden niet meer nationaal onderhandeld hoeven te worden, wel enkel nog op bedrijfsniveau.  Solidariteit wordt afgebouwd.  Door de kracht van verandering krijgen deze scenario’s meer bijval.  Werkgeversorganisaties vinden al te gemakkelijk gehoor bij op wolken drijvende partijen.  Weerwerk blijft al te lang uit.  Integendeel, voorzichtig wordt door regeringspartijen mee gestapt in dit verfoeilijke debat.  Er wordt gemorreld aan de index.  Er wordt werk gemaakt van de beperking in tijd van de werkloosheidsvergoeding.
 
Ik had het niet verwacht maar toch neem ik die woorden in mijn mond: de rijken worden rijker, de armen armer.  De inkomensongelijkheid neemt toe.  Ook in België.  Maar toch wordt het armoedebeleid geen strijdpunt.  Ik hoor het niet geformuleerd worden als breekpunt.  In plaats van een structureel beleid uit te bouwen met duidelijk vooropgestelde doelen blijven wij aanmodderen.  Een recent in het leven geroepen kinderarmoedefonds moet soelaas bieden.  De overheid treedt terug, het publiek wordt ingeschakeld.  Een openlijke erkenning van een failliet beleid.  Had de regering voor het redden van de banken een ‘red de banken’-fonds opgericht, diezelfde regering zou worden uitgejouwd.  Het verwijt van onbekwaamheid zou haar deel zijn.  Maar bij een kinderarmoedefonds blijft het bijna oorverdovend stil.  Alsof kinderarmoede en armoede in zijn geheel helemaal geen prioriteit zijn.
 
Jawel, het is crisis.  Maar dat betekent niet dat wij enkel moeten focussen op de economie.  Wij moeten breder durven kijken.  Wij moeten durven erkennen dat andere sectoren om een even krachtdadig beleid vragen.  Dat andere sectoren eveneens recht hebben op een urgente kapitaalinjectie.  Niet enkel het bedrijfsleven heeft recht op een urgente en prioritaire behandeling.
 
Daarom beste kameraden, kruip die barricaden op.  Niet schuchter maar zelfverzekerd.  Neem de handschoen en de daarbij horende uitdaging aan.  Armoede, dat moet uw strijdpunt worden.  Samen met de erkenning dat de midden- en hogere klassen het goed hebben.  Want dat moet ook duidelijk gesteld worden.  Al te vaak vervallen wij in geklaag.  Al te vaak wijzen wij verongelijkt met het vingertje.  Ik, ik, ik, ik, ik, … Dat lijkt de leidraad te moeten worden van een overtuigend regeringsbeleid.  Maar wij hoeven geen doktersbezoek uit te stellen omwille van financiële overwegingen.  Onze sociale positie heeft geen negatieve invloed op onze studieresultaten.  Onze sociale positie isoleert ons niet en verhindert geen deelname aan het maatschappelijke leven.  In ons geklaag blijven wij al te vaak blind voor het dagelijkse gevecht van een groeiende onderlaag.  
 
Ga de strijd aan.  Pas als die strijd gestreden is, mag u, zonder schrik voor mogelijke vervolging, een jointje opsteken.  Met veel plezier zal ik u een vuurtje aanreiken.  Maar nu eerst aan het werk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen