maandag 28 april 2014

N-VA en de kracht van verandering? Ik denk het niet.

Een nominale bevriezing van de overheidsuitgaven.  De Moesen-norm werd het kernpunt van het economische verkiezingsprogramma van het N-VA.  Geen halfslachtig werk.  Een duidelijke visie, dat achtte de partij noodzakelijk.  Al snel werd echter aan die duidelijkheid geknaagd.  Het was niet de minste die begon met het knagen.  De man, die zijn naam geleend had aan de door N-VA gebruikte norm, wees op de foutieve interpretatie van zijn norm.  Volgens professor Moesen maakte de partij een ernstige denkfout.  De economische daadkracht van het N-VA kreeg een serieuze knauw.  Het bijsturen kon beginnen.  De nominale bevriezing betrof enkel het federale niveau.  Het Vlaamse niveau blijft gevrijwaard.  Maar die bijsturing bleek onvoldoende.  Want het protest bleef aanhouden.  Een aanval door politieke partijen en middenveldorganisaties werd geopend op het asociale karakter van die maatregel.  Want wat met de pensioenen? Wat met de werkloosheidsuitkeringen en andere sociale uitkeringen? Wat met defensie en politie? N-VA werd in de verdediging geduwd.  Het draaien en keren kon beginnen.  Pensioenen en uitkeringen werden vrijgesteld, zo werd snel gecommuniceerd.  Wat er dan nog nominaal te bevriezen viel? Niemand die het weet.  Het kernpunt brokkelde af.  Duidelijkheid werd troebel.  Heldere communicatie werd brabbelend gewauwel.
 
Bevriezen? Toch niet zo een goed idee, zouden wij kunnen denken.  Maar wij denken verkeerd.  Enkele maanden terug kwam het boek van professor Annemans uit.  In zijn boek beweert professor Annemans dat er binnen de gezondheidszorg tot vijfentwintig procent verspild wordt.  De N-VA grijpt die bewering aan om ook binnen de gezondheidszorg te pleiten voor een nominale bevriezing.  Alweer moet dit standpunt getuigen van voldoende daadkracht.  Maar alweer moet de partij in het zand bijten.  Want professor Annemans reageert.  Jawel, u kan de verspilling aanpakken.  Maar de professor pleit onmiddellijk dat geld te herinvesteren.  In innovatie.  In preventie.  In kwaliteit.  De partij wordt opnieuw in de verdediging gedrukt.
 
Het lijkt mij dat de partij het gemakkelijker heeft als zij terugvalt op haar aloude mantra.  Die mantra kan kort samengevat worden in een afkeer voor de PS.  Die afkeer vertaalt zich in weinig onderbouwde waarschuwingen tegen een door de PS gedomineerde staat.  Want in die staat wordt het sociale profitariaat aangemoedigd en wordt het ondernemerschap gefnuikt.  De hardwerkende Vlaming dreigt hiervan het slachtoffer te worden.  Die slogan wordt eindeloos herhaald.  Bedoeld om een vijandbeeld te creëren.  Bedoeld om de Vlaamse kiezer rond dat vijandbeeld te verenigen.  Dat vijandbeeld verengt het debat.  Dat vijandbeeld stelt de keuze op scherp, voor of tegen.  Het scheppen van een externe vijand vraagt geen duidelijke programmapunten.  Het vijandbeeld is klaar en duidelijk, al de rest mag baden in een grote vaagheid.  De kracht van verandering, die slogan moet volstaan.
 
Hoe die verandering bewerkstelligen? Voor de realisatie van die verandering gaat N-VA kijken bij onze buur, Duitsland.  Dat land is voor de partij het gidsland.  Dat land is voor de partij het beloofde land.  Dat economische succesverhaal wil de partij in eigen land kopiëren.  Zij leest enkel dat succesverhaal, voor de vele minpunten blijft zij doof.  Die minpunten zijn er nochtans.  
 
De kans op armoede in Duitsland steeg in de voorbije vijf jaar (2005 – 2011) met bijna 3,5% naar 15,8%.  In diezelfde periode liep de kans op armoede in België met zijn door de PS gedomineerde regering terug van 11,3 naar 9,8%.  In diezelfde periode daalde in Duitsland wel de werkloosheidscijfers maar hierbij dient een kanttekening geplaatst te worden.  Vijf miljoen mensen werken in die zogenaamde mini-jobs.  Twee miljoen van hen heeft een inkomen onder de vijfhonderd euro.  Deze mini-jobs creëren een nieuwe klasse: de klasse van de working poor.  Het enige voordeel dat dergelijke jobs hebben, is een statistisch voordeel.  Die mensen verdwijnen uit de werkloosheidsstatistieken en dragen zo valselijk bij tot het Duitse succesverhaal.
 
Zal de N-VA dat succesverhaal blindelings kopiëren? Of zal zij oog hebben voor noodzakelijke, sociale bijsturingen? Ik vrees voor het ergste.  De partij pleit voor een beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkeringen.  Na twee jaar werkloosheids- en één jaar activeringsuitkering valt de werkloze terug op de sociale bijstand.  Het brugpensioen wordt afgebouwd en de wachtuitkering wordt afgeschaft.  In haar programma bepleit de partij een indexsprong en stelt zij voor all-inloonakkoorden tweejaarlijks te onderhandelen op sectorieel niveau.
 
De kracht van verandering? Ik denk het niet.  De veranderende kracht zal de werknemer eerder verzwakken dan versterken.  De slogan blijkt een holle slogan te zijn.  Een slogan, die geenszins blindelings mag nagehold worden.  De partij heeft momenteel de wind in de zeilen.  Toch hoop ik dat de wind nog tijdig zal keren.  Dat de kiezer tijdig zijn ogen opent.  Want het door de N-VA beloofde toekomstbeeld wil ik geenszins delen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen