maandag 22 juni 2015

Heerlijk koken. Een stand van zaken. Tweede brief aan Pascale Naessens.

Beste Pascale,
 
Enkele maanden terug schreef ik u een brief.  Een nieuwe wereld was toen voor mij opengegaan.  In die ontdekking had u een groot aandeel.  In die ontdekking had u het grootste aandeel.  Ik had uw kookboeken ontdekt.  Ik besef, ik liep een beetje achter.  Wat velen al meerdere jaren aan den lijve ondervonden, ervoer ik pas enkele maanden terug.  Maar is er geen spreekwoord dat zegt dat laat beter is dan nooit? Ik dacht het wel.  Beter laat dan nooit ging ik dus grasduinen doorheen uw boeken.
 
In die brief was ik laaiend enthousiast.  Maar in dat aanvankelijke enthousiasme schuilt enig gevaar.  Die geestdrift kan verschralen.  Er kan sleet komen op dat enthousiasme in die eerste dagen.  Dat slijten kan omslaan in verveling.  Die verveling kan dan op zijn beurt overgaan in afkeer.  Walging zelfs.  U ziet, enthousiasme kan een vreemd iets zijn.  Het is gemakkelijk aangestoken te worden door een vurig enthousiasme.  Moeilijker wordt het dat enthousiaste vuur brandend te houden.  Moeilijker wordt het dat vuur niet te laten uitdoven.
 
Om die reden wens ik u een vervolgbrief te schrijven.  Om u te berichten over de huidige stand van zaken.  Want heel misschien stelde u zich ook vragen bij mijn al te grote enthousiasme.  Deze vervolgbrief kan daarom misschien gelezen worden als een geruststelling.  Een geruststelling van mij naar u toe.  Want na die enkele maanden kan ik stellen dat ik nog altijd bijzonder enthousiast ben.  Nog altijd ben ik uitermate gedreven.
 
Elke dag stap ik met veel plezier de keuken in.  Niet langer wordt het gezien als een verbanning.  Als een straf.  Met een stralende glimlach ga ik voor het kookvuur staan.  Om het gekozen recept te vertalen naar mijn bord.  Om alle stappen uit het boek stipt op te volgen.  In het streven naar een geslaagde vertaling voel ik mij als een klein kind.  Een klein kind met heerlijke pretoogjes.  In die ogen brandt nieuwsgierigheid.  Nieuwsgierigheid naar wat het zal worden.  Naar hoe het zal smaken.  
 
In dat hele proces van vertalen blijf ik de rust zelve.  Stress komt nooit om de hoek kijken.  De eenvoud van de recepten heeft een grote hand in die rust.  In die eenvoud schuilt de stilzwijgende belofte dat alle recepten voor iedereen bereikbaar zijn.  Dat het voor iedereen doenbaar is.  Van de grote sterrenchef tot de meest stuntelige kluns.  U ziet, eenvoud is geen verwijt.  In die eenvoud schuilt de liefde voor het ambacht.  De ambacht van het koken.  In die eenvoud schuilt de drang om dat ambacht voor iedereen bereikbaar te maken.
 
Maar er is meer.  Veel meer.  Veel meer, waarin ik heden ten dage genoegen schep.  Het winkelen is niet langer een rotklus.  Niet langer schep ik ongeïnteresseerd groenten in het winkelwagentje.  Neen, al enkele maanden is het heel wat anders.  Ik kijk.  Gericht.  Ik kies.  Weloverwogen.  Groenten zijn niet langer een noodzakelijk kwaad.  Groenten zijn bouwstenen geworden.  Bouwstenen voor een overheerlijk geacht recept.  Groenten zijn ingrediënten geworden.  Ingrediënten voor een kunstwerk.  Een kunstwerk, waarbij ik de kunstenaar ben en u de leermeester. 
 
Die nieuwe interesse verruimt mijn voorheen enge blik.  Ik ontdek.  Kikkererwten, knolselder, zeekraal, … Harissa, kurkuma, ras el hanout, … Niet enkel mijn blik, ook mijn smakenpalet verruimt.  Die nieuwe wereld is een openbaring.  In die nieuwe wereld loop ik graag rond.  Ik kijk naar oliën, azijnen, sausen, … Ik rij ze niet voorbij.  Ik hou halt aan die winkelrekken.  Ik neem flesjes uit de rekken.  Ik lees.  Kijk voor wat het kan gebruikt worden.  Dit is geen vervelend tijdsverlies.  Dit is in tegendeel een wonderbaarlijke leertijd.  Die winkelrekken zijn een stapelruimte van smaken.  Nu wil ik die smaken kennen.  Nu wil ik die smaken proeven.  Uw recepten geven mij daartoe de gelegenheid.
 
Koken is een totaalbelevenis geworden.  Een totaalbelevenis, waarin ik van elke stap steeds meer geniet.  Het begint met het kiezen van de recepten.  Ik blader doorheen uw boeken.  Houdt af en toe even halt.  Om te lezen.  Om de haalbaarheid van een recept na te gaan.  Waarbij ik elke week merk dat ik de status van haalbaarheid steeds verder uitbreid.  Omdat ik zelf meer durf.  Omdat ik zelf minder twijfel.  Dat op zich schenkt al heel wat voldoening.  Dan maak ik een boodschappenlijstje.  Waarna ik even in de proviandkasten duik.  Om na te gaan of ik bepaalde ingrediënten al dan niet op stock heb.  Want nu heb ik in die proviandkasten kruiden staan.  Meer dan enkel peper en zout.  Nu heb ik in die proviandkasten oliën staan.  Hazelnootolie, olijfolie, kokosvet, … Het boodschappenlijstje neem ik mee naar de winkel.  Ik raas niet doorheen de winkel.  Ik wandel.  Ik registreer.  Ik sla op.  Ik kijk wat de winkel te bieden heeft.
 
In mijn eerste brief had ik het reeds geschreven.  Ik leef in een andere tijd.  De dagen vóór Pascale Naessens zijn voorbij.  Nu begint de nieuwe tijd.  De tijd na Pascale Naessens.  Ik leef al enkele maanden in die nieuwe tijd.  Verveling is hiervan nog geen onderdeel.  Mijn enthousiasme wordt niet aangetast.  Nog steeds wordt die nieuwe tijd gevoed met verrassende ontdekkingen. 
 
Na enkele maanden in uw boeken geleefd te hebben, wil ik u deze tweede brief toch nog sturen.  Na enkele maanden uit uw boeken gekookt te hebben, voel ik de drang om deze tweede brief toch nog te schrijven.  
 
Beste Pascale, u hebt mij nog meer plezier in mijn toch al gelukkige leven geschonken.  Dankzij u leef ik nog intenser.  Nog bewuster.  Nog voller.  Het lijkt wel alsof al mijn zintuigen zijn aangescherpt.  Fijner zijn afgesteld.  Mijn leven heeft één extra dimensie gekregen.  Die dimensie van het genietend koken.  Van het genietend proeven en smaken.  Van het genietend eten.
 
Na enkele maanden Pascale-proof te koken, besef ik ten volle dat ik niet meer terug kan.  Dat ik niet meer terug wil.  Dit is mijn ding.  Mijn heerlijke ding.
 
Beste Pascale, bedankt.
 
Met vriendelijke groeten.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen